قسمت اول

قسمت 1

اثری ماندگار از آیت الله امامی کاشانی (مدظله العالی)

❇️ موضوع : « بشارت‌های تورات به آمدن پیامبر و ائمه (عع) »

🔋 حجم :
⏰ زمان :

متن برنامه :

 

بشارت تورات به آمدن حضرت محمد (ص) و ائمه (عع)

در این مباحث سزاوار است که از تورات و انجیل هم سخن به میان آید، در تورات به آمدن پیامبر (ص) این گونه بشارت داده، که خدای متعال به ابراهیم فرمود: هاجر را بردار و به سوی نقطه‌ای حرکت کن، که از آن نقطه به عنوان تهامه، یعنی مکه، نام بردند، و ابراهیم چنین کرد و اسماعیل را در بغل گرفت و برد.

بعد در تورات می‌گوید: ابراهیم بشارت داد که اسماعیل تا آخر الزمان فرزندان زیادی خواهد داشت، و از نسل او شخصی به عنوان محمد(ص) و 12 جانشینش خواهند آمد، این مطلب در سفر پیدایش تورات، آیه 20 آمده است.

نام این پیامبر در بحار الانوار به نقل از تورات، با کلمه «ماد ماد» آمده است، مرحوم مجلسی می‌فرماید: ثقات اهل کتاب، تورات و انجیل، که با آنان ارتباط داشتم گفتند: «ماد ماد» لغتی است که تقریبآ ترجمه محمد (ص) است و یک کلمه است.

 

اعتراف روحانیون یهود بر بشارت تورات با وجود تحریف در آن

اما در توراتی که فعلا در دست ماست، به جای گلمه «ماد ماد»، «مئود مئود» وجود دارد که تحریف شده است، فرق آن‌ها در این است، که «ماد ماد» یک کلمه است به معی محمد (ص)، ولی «مئود مئود» به لغت عبری یعنی کثیر کثیر، زیاد زیاد.

از روحانی مشهور یهود در ایران خواستم نزد من بیاید، در مورد این متن با او بحث کردم، گفت: ما معتقد به تحریف نیستیم، معتقدیم «مئود مئود» درست است، اما با توجّه به تاریخ اسلام، و اینکه در تاریخ بعد از اسماعیل چه شخصیت‌های برجسته‌ای از فرزندان او آمده‌اند، اعتقادمان این است که منظور از 12 نفر افراد با شخصیت و بی‌نظیری که در تورات به آنان اشاره شده، جز 12 امام فرد دیگری نمی‌تواند باشد، یعنی محمد بن عبدالله (ص) و دامادش امیر المومنین (عع) و فرزندان او.

تاریخ شهادت می‌دهد که بعد از پیامبر اکرم (ص) این 12 نفرند که چهره برجسته هستند، که تورات به آن 12 نفر تصریح دارد به عنوان اثنی عشر، که به عبارات تورات اشاره خواهم کرد.

ایشان پذیرفت که منظور از 12 نفر، 12 امام هستند، یعنی بر فرد دیگری نمی‌توانیم عناوین را منطبق کنیم، این حرف رئیس روحانیت یهود در کشور ما بود.

 

بشارت خداوند به حضرت ابراهیم در قرار داشتن 12 امام در میان فرزندانش

اول حدیث را عرض کنم و بعد آن عباراتی که در تورات هست، مرحوم مجلسی در بحارالانوار، این حدیث را از تفسیر سُدی نقل کرده، که از شخصیت‌های مشهور اهل سنت است :

«قال: لما کرهت ساره مکان هاجر، اوحی الله تعالی الی ابراهیم الخلیل، فقال: انطلق باسماعیل و امه حتی تنزله بیت التهامی یعنی مکه، فانی ناشر ذریته، و جاعلهم ثقلا علی من کفر بی، و جاعل منهم نبیآ عظیمآ، و مظهره علی الادیان، و جاعل من ذریته اثنی عشر عظیمآ، و جاعل ذریته عدد نجوم السماء».

«هنگامی‌که ساره تحمل وجود هاجر را نداشت، خدای متعال به ابراهیم خلیل وحی کرد و فرمود: اسماعیل و مادرش هاجر را ببر، تا به بیت تهامی یعنی مکه برسی، من فرزندان اسماعیل را گسترش خواهم داد، و آنان را غالب بر کسانی که کفر دارند و عناد می‌ورزند، می‌گردانم، و از همین گروهی که در مکه هستند پیامبری بزرگ خواهم آفرید، که دینش بر همه ادیان آسمانی غالب شود، و از فرزندان او 12 شخصیت برجسته و مشهور و محبوب خواهم آفرید، اما فرزندان او منحصر به این‌ها نیست، فرزندان او سادات هستند، که به اندازه عدد نجوم آسمان خواهند بود».

 

کلام علامه مجلسی در تایید وجود بشارت در تورات

مرحوم مجلسی بعد از نقل حدیث می‌گوید :«سمعت من جماعه من ثقات اهل الکتاب، انه موجود فی توراتهم الان: و لیشمعیل شمعتیک هینه برختی اوتو و هیفریتی اوتو و هیبریتی اوتو بماود ماود شنیم عاسار نسیئیم یولیدو نتیتو لکوی کدول».

می‌گوید: از گروهی از ثقات اهل کتاب شنیدم که گفتند: در همین تورات موجود هم این حدیث موجود است، «عاسار» همان عشر است، «شنیم» همان دوازده نفر است، اینها تولد خواهند یافت و بزرگان بشر خواهند بود، به عنوان ولی مطلق در پیشگاه خدای متعال.

بعد این عبارت را می‌نویسد: «و سمعتهم یترجمونه هکذا: و من اسماعیل اسمعتک انی بارکت ایاه و اوفرت ایاه و اکثرت ایاه فی غایه الغایه اثنی عشر روساء یولدون و وهبته قومآ عظیمآ».

من از همان‌ها شنیدم که آن عبارات عِبری را این گونه ترجمه می‌کردند: «نسل اسماعیل فراوان و پربرکت خواهد بود، و در انتها 12 رئیس متولد شوند، که قوم بزرگی خواهند بود».

بعد مرحوم مجلسی می‌گوید: «الذی یظهر من الاخبار ان «مادماد» اسم محمد (ص) بالعبرانیه، ای اکثرت نسل اسماعیل بسبب محمد(ص)»،

یعنی «مادماد» یک کلمه است که به زبان عبری به نام محمد (ص) می‌باشد، و دو کلمه مانند: «مئود مئود» نیست، «اکثرت» را حال معنا می‌کند، یعنی زیاد می‌کنم نسل اسماعیل را به سبب محمد (ص).

آن وقت می‌گوید: «فحرّفوه لفظآ و معنی»؛ تورات را از جهت لفظ و معنی تحریف کرده‌اند، یعنی لفظ «مادماد» بوده، آن را «ماود ماود» یا «مئود مئود» کرده‌اند، که دو کلمه است و معنایش هم زیاد زیاد و خیلی خیلی است؛ خواستند از پیامبر آخر الزمان فرار کنند، آن را تحریف کردند.

 

تحریف لفظی و معنوی تورات برای اثبات عقاید خویش

چون یهود حضرت عیسی را هم قبول نداشت، چه برسد که حضرت محمد(ص) را به عنوان پیامبر بپذیرند، لذا بنا شد «مادماد» را تحریف کنند، ولی 12 نفر را تغییر ندادند و گفتند برای ما نقشی ندارند، در حالی بعد از هزاران سال که گذشته، علمای یهود می‌گویند این 12 نفر همان ائمه (عع) هستند، ما در تاریخ مثل علی (ع) و حسین(ع) نداریم، مثل امام صادق (ع) نداریم.

الان هم دنیا دنیای ظلم و ستم شده، تاریخ شهادت می‌دهد، اوضاع جامعه شهادت می‌دهد، حکمت و قدرت پرودگار شهادت می‌دهد، که جهان با این وضع نمی‌تواند جلو برود، اگر این گونه بخواهد جلو برود، نقض هدف از خلقت است، و با حکمت و رحمت خدا سازگار نیست.

«سبحان الله والحمدلله و لا اله الا الله و الله اکبر»، این تسبیح یعنی منزه است خداوند از هر عیب، اگر بگوییم جهان این گونه باقی می‌ماند، سراسر معاذ الله عیب می‌شود.

این همان حرفی است که الان در دنیا مطرح است، که باید یک انسان کاملی بیاید، و آن غیر از دوازدهمین نفری که در تورات به آن بشارت داده شده نیست، دوازدهمین نفر آنان است، که شیعه و سنی معتقد است شخصی به نام حضرت مهدی عجل الله تعالی فرجه الشریف می‌آید.

این است که ایشان می‌گوید: به نظر من این کلمه را از جهت لفظ و معنا تحریف کردند، کلمه «ماد ماد» را به «مئود مئود» تبدیل کرده‌اند، هم لفظ به هم خورده، و هم معنا.

«و علی ما ذکروه ایضا المراد بغایه الغایه هو النبی (ص)، لانه فی غایه الغایه من الکمال»، مرحوم مجلسی می‌فرماید: اگر چه تحریف کردند، اما در تحریفشان هم عبارتی است، که باز نمی‌توانند از حقیقت فرار کنند.

مرحوم مجلسی به نکته خوبی متوجّه شده، که آنان و لو این که تحریف کرده‌اند، ولی نتوانستند عبارت‌ها را زیاد جا به جا کنند، «مادماد» را به «مئود مئود» تبدیل کردند، ولی همین «مئود مئود» یعنی غایه الغایه، که نقطه کمال و اوج تاریخ است.

 

عدم وجود 12 شخصیت برجسته در تاریخ جز 12 امام (عع)

با افراد دیگری از یهود هم صحبت کردم، آنان هم همین حرف را زده و می‌گفتند: عبارت تورات فعلی که می‌گوید «شنیم عاسار»، یعنی دوازده نفر، «نسیئیم یولیدو»، یعنی این 12 نفر هنگام ولادتشان رئیس بوده‌اند، اما این به چه کسانی می‌تواند منطبق باشد؟

نکته‌ای که علمای یهود می‌گویند، نمی‌تواند غیر از 12 امام باشد، این یک واقعیتی است، شاید بعضی افراد بگویند، چون این افراد در ایران هستند، و می‌خواهند مثلا با ما هماهنگ باشند این گونه سخن می‌گویند.

ولی حقیقت این نیست، آنان استدلال می‌کنند و می‌گویند: عبارت «شنیم عاسار»، یعنی 12 نفر، و «نسیئیم یولیدو» یعنی از آغاز ولادتشان رئیس هستند و بزرگند، منظور از رئیس که رئیس مادی نیست، یعنی در حقیقت و ذاتآ این‌ها بزرگند، از این رو در تاریخ غیر از این افراد نمی‌توانند باشند.

امیرالمومنین (ع» هنگام ولادتش بزرگ بود، همه اهل بیت (عع) هنگام ولادت بزرگ بودند، 14 معصوم (عع) بزرگ بودند، از همان تولد یک ویژگی هایی داشتند، که این ویژگی‌ها در تاریخ هم نوشته است.

بنا بر این کلمه «شنیم عاسار» و «نسیئیم یولیدو» نمی‌تواند بر غیر این دوازده نفر منطبق باشد، این یک واقعیت است، که خودشان هم می‌گویند، ولو کلمه «مادماد» محمد (ص) را قبول ندارند، ولی این 12 نفر را به عنوان شخصیت بزرگ و ممتاز می‌پذیرند.

 

 

دیدگاه‌ خود را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

اسکرول به بالا