قسمت سوم

قسمت 3

اثری ماندگار از آیت الله امامی کاشانی (مدظله العالی)

❇️ موضوع : « تصریح قرآن به وجود بشارت به آمدن منجی در تورات و سائر کتب آسمانی »

🔋 حجم :
⏰ زمان :

متن برنامه :

 

تورات و کتب انبیاء بنی‌اسرائیل و وعده به منجی آخر الزمان

بحث این بود که در تورات هم از منجی بحث شده، و به صفات و نشانه هایی از او تصریح گردیده، و علمای یهود در کتابهای خود با نامهای مختلف او را معرفی کرده‌اند، که بیشتر می‌توانیم در کلمه «ماشیح» خلاصه کنیم.

در تورات سفر تکوین، فصل 49، آیه 10، صفحه 99 تحت عنوان «شیلُو» که همان معنای ماشیح یا مسیح را دارد، این کلمه آمده است.

سفر یعنی کتاب، تورات پنج سِفر دارد، سفر اول سفر پیدایش یا خلقت است، در عبری تحت عنوان «یینون» می‌باشد، به معنای دوام آوردن و شخصیتی که قوی و روشنتر از آفتاب است.

عرض کردم کلماتی هست غیر از عنوان «شیلو» که مفاد آن‌ها همان ماشیح است، مثل «مبروص»، که در کتاب اشعیاء فصل 53 آیه 4 ص 1285 است، کلمه «صمح» یا نهال، که در کتاب زکریا فصل 6 آیه12 ص 1641 است، و «برنفله» که در کتاب عاموس فصل 18 آیه11 آمده است.

منظور عرضم این بود که در جاهای مختلف کتب انبیاء وعده منجی را داریم، یعنی این تحول و این منجی چیزی نیست که کسی بخواهد از آن شانه خالی کند، در برابر تاریخ اگر قرار بگیرد می‌بیند قطعی است، از 3300 سال پیش مرتب انبیاء و کتاب‌های آسمانی گفته‌اند.

چون گرچه عیسی بن مریم بعد از حضرت موسی بود، ولی در طول قرن‌ها بعد از انبیاء بنی‌اسرائیل انبیاء زیادی آمدند، تا نوبت به عیسی بن مریم رسید.

 

تصریح قرآن کریم به وجود وعده الهی به آمدن منجی در کتب انبیاء

در قرآن کریم سوره مبارکه انبیاء آمده است: (وَ لَقَد کتَبنا فِی الزَّبُورِ مِن بَعدِ الذِّکرِ اَنَّ الاَرضَ یرِثُها عِبادِی الصّالِحُونَ)، ما بعد از ذکر در زبور نوشتیم، یعنی قانون و سنت خدا و نظام خلقت چنین است، از قطعیات خلقت است، قابل تغییر و تبدیل نیست، که صالحان وارثان زمین خواهند شد.

بیشتر به نظر می‌آید که مراد زبور داود است، در زبور داود مزمورهایی هست که چند موردش را عرض خواهم کرد، که چنین روزی را گفته‌اند خواهد آمد.

مراد از «ذکر» تورات است، یعنی بعد از اینکه در تورات نوشتیم و به موسی بن عمران گفتیم، در کتاب داود که زبور است هم نوشتیم، بیشتر شاید معنا این باشد.

در تورات مفصل مسائل آمد، در کتاب‌های بعدی هم ذکر شد، ولی هیچکدام مثل زبور عمیق و وسیع نیست، و لذا به زبور داود در میان کتب انبیاء خدای متعال تصریح کرده است.

بعضی‌ها خواسته اند بگویند «ذکر» کتب همه انبیاء است، یعتی علاوه بر این که در کتب انبیاء آمده، در عین حال در زبور هم اینطور آورده‌ایم، به نظرم همان معنای اول روشنتر باشد، چون خدای متعال در تورات مطلب را مفصلا بیان کرده، قبل از تورات هم این بحث نبوده است.

 

حضرت ابراهیم (ع) و دعا برای آمدن پیامبر خاتم (ص)

در کلام حضرت ابراهیم (ع) اشاره‌ای هست، وقتی که خانه کعبه را با فرزندش اسماعیل بنا می‌کنند، از خدا می‌خواهد که در آینده رسولی برای ما بفرست، (وَ یعَلِّمُهُمُ الکتابَ وَ الحِکمَهَ وَیزَکیهِم)، که تعلیم کند و تزکیه نماید، و خانه کعبه را گویا برای او و برای چنین روزی می‌سازند، این تقریبآ به معنای همان است که حضرت رسول (ص) می‌فرماید :«اَنَا دَعوَهُ اَبِی اِبراهیم»؛ من دعای پدرم ابراهیم هستم، ابراهیم دعا کرده، من آن هستم.

و اینکه دینش دین ابدی باشد و جهان را هم بگیرد در کلام حضرت ابراهیم آمده است، لذا بعضی از مفسرین قرآن گفته اند، این آیه شریفه: (هُوَ الَّذی اَرسَلَ رَسُولَهُ بِالهُدی وَ دینِ الحَقِّ لِیظهِرَهُ عَلَی الدِّینِ کلِّهِ وَ لَو کرِهَ المُشرِکونَ)، همان دعوت ابراهیم و دعای اوست، که پیامبری چنین جهانی بیاید.

به هر حال این بحث برای اولین بار در تورات مطرح شده، اگر چه در کلام حضرت ابراهیم و اسماعیل اشاره به آن شده است.

 

عباراتی از زبور حضرت داود (ع) در وعده به منجی آخر الزمان

قرآن می‌فرماید(:وَ لَقَد کتَبنا فِی الزَّبُورِ مِن بَعدِ الذِّکر اَنَّ الاَرضَ یرِثُها عِبادِی الصّالِحُونَ)، بعد از مطالبی که تورات بیان کرده، ما اینک به زبان داود در زبور می‌آوریم، که زمین را صالحان به ارث خواهند برد، یعنی روزی فرا خواهد رسید که زمین زیر پای کافران و فاسقان و ظالمان نخواهد بود، و زیر پای عادلان و صالحان و صدیقان و شهیدان، و بالاخره خوبان قرار خواهد گرفت.

این عبارت قرآن کریم در مزمور 37 زبور آمده که می‌گوید: «از غضب دست بردار، غیظ را رها کن، رنجیده مشو که گرفتار می‌شوید، زیرا شریران منقطع می‌شوند، اما متوکلان به خداوند وارث زمین خواهند شد».

باز در همین مزمور گوید: «و حال اندک است که شریر نابود می‌شود و کشته می‌شود اما متواضعان وارث زمین خواهند بود، از کثرت سلامتی متلذذ خواهند شد، و شریر بر خلاف صادق افکار مذمومه دارد، و دندان های خویش را بر او فشار می‌دهد، خداوند هرکه به حق و عدل است رود خواهد آورد، کمی صدیق از فراوانی شریران بسیار بهتر است، چون بازوهای شریران شکسته خواهد شد و خداوند صدیقان را تکیه گاه است، خداوند روزهای صالحان را می‌داند و میراث ایشان ابدی خواهد بود، شریر عاریه است، اما صادق مورد رحمت خدای متعال است، صدیقان وارث زمین خواهند شد و خداوند پناه آنان خواهد بود و شریران نزدشان منقطع خواهند شد».

در مزمور 96 آمده: «می‌بینیم آسمان‌ها شادمان و زمین مسرور شود، دریا بخروشد در حضور خداوند، و جنگل‌ها و صحراها به ترنم خواهند آمد، زیرا که می‌آید جهت حکومت زمین و جهان را پر از صدق و عدل و وفا خواهد کرد».

 

ضرورت اعتقاد به حتمیت ظهور و عدم تردید در آن

بیان عبارات کتب انبیاء برای این است که مساله عدل جهانی و تحول عالم ساده به نظر نیاید، که خواهد بود یا نخواهد بود، بدانیم از سه هزار و خورده‌ای سال پیش گفته‌اند که خواهد بود، تردید در این نکنیم، امید به چنین روزی داشته باشیم.

انبیاء سلف بر این آینده و بر این حقیقت پافشاری کرده، و امت‌ها را به این نقطه متوجّه کرده‌اند، و همین آیه کریمه که از سوره مبارکه انبیاء خواندیم، به این حقیقت اشاره دارد: (وَ لَقَد کتَبنا فِی الزَّبُورِ)، ما نوشتیم، قطعی است، ساده نیست.

از اینکه حضرت تاکنون ظهور نکرده شک نکنید، مصلحتها هست، شرایط باید به وجود بیاید، عجله نکنید، این چیزها نباید باعث شود اساس مهدویت، مخصوصآ در دلهای جوانان عزیزمان متزلزل گردد، و دلها به وجود مقدّس آن حضرت ان شاء الله محکم بسته باشد.

 

 

 

 

 

دیدگاه‌ خود را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

اسکرول به بالا