قسمت هشتم

قسمت 8

 

اثری ماندگار از آیت الله امامی کاشانی (مدظله العالی)

❇️ موضوع : سوره آل عمران آیه 33 « اِنَّ اللّهَ اصطَفی آدَمَ وَ نُوحآ وَ آلَ اِبراهیِمَ… »

🔋 حجم :
⏰ زمان :

متن برنامه :

 

راهنمایان بشر برگزیدگان خلقتند

یکی دیگر از آیات مبارکه‌ای، که روایات معتبر و صحیح بیان کرده، در مورد وجود مقدّس امام زمان ارواحنا له الفداء است، آیه شریفه 33 سوره مبارکه آل عمران است، این آیه را در جلسه قبل توضیح دادم، در ادامه مطالبی را بیان می‌کنم .

(اِنَّ اللّهَ اصطَفی آدَمَ وَ نُوحآ وَ آلَ اِبراهیمَ وَ آلَ عِمرانَ عَلَی العالَمینَ É ذُرِّیهً بَعضُها مِن بَعضٍ وَ اللّهُ سَمیعٌ عَلیمٌ).

خدا آدم و نوح و فرزندان ابراهیم و فرزندان عمران را بر جهانیان برگزید، این‌ها هر کدام فرزندان یکدیگر بودند.

این دو آیه کریمه بیان می‌فرماید خدای متعال در روی زمین انسان‌های استثنائی آفریده، و آنان را مصطفی و برگزیده قرار داده است، مصطفی و صفو به معنای این است که خالص شده‌اند و تمام جمال‌ها و جلال‌ها و ارزش‌ها در آنان نهفته شده، خدای متعال از آغاز خلقت تا پایان خلقت برای هدایت انسان چنین انسان‌هایی قرار داده است.

 

امام باقر (ع) از فرزندش حضرت مهدی (ع) سخن می‌گوید اما احادیث، در جلسه پیش روایتی را از کتاب غیبت نعمانی ذکر کردیم، در این جا توضیحات بیشتری در مورد آن بیان می‌کنیم.

«مُحَمَّدُ بنُ یعقُوبَ الکلَینِی، عَن عَلِی بنِ اِبرِاهیمَ بنِ هاشِمٍ، عَن اَبیهِ، عَنِ الحَسَنِ بنِ مَحبُوبٍ، عَن عَمرِو بنِ اَبِی المِقدامِ، عَن جابِرِ بنِ یزیدَ الجُعفِی، قالَ: قالَ اَبُو جَعفَرٍ مُحَمَّدُ بنُ عَلِی الباقِرُ (ع): یا جابِرُ اَلزَمِ الاَرضَ وَ لا تُحَرِّک یدآ حَتّی تَری عَلاماتٍ اَذکرُها لَک … قالَ: وَ القائِمُ یومَئِذٍ بِمَکهَ قَد اَسنَدَ ظَهرَهُ اِلَی البَیتِ الحَرامِ، مُستَجیرآ بِهِ.

مرحوم نعمانی با سند صحیح نقل می‌کند که امام باقر (ع) به جابر بن یزید جعفی فرمود: ای جابر ملازم باش، مراقب باش، علاماتی خواهد آمد، تحولی در جهان خواهد شد، اگر درک کنی، یعنی معلوم نیست به آن روز برسی، ولی ما علامات تحول جهانی را برای آیندگان به تو می‌گوییم.

بعد یک سلسله از علامات ظهور حضرت را در این جا امام باقر (ع) ذکر کرد، تا می‌فرماید: وقتی امام زمان (ع) ظاهر شد، در چنین روزی در مکه خواهد بود، به خانه کعبه تکیه خواهد کرد، در پناه خانه خدا می‌باشد.

 

امام زمان (ع) برگزیده‌ای از میان برگزیدگان

فَینادِی: یا اَیهَا النّاسُ اِنّا نَستَنصِرُ اللّهَ، فَمَن اَجابَنا مِنَ النّاسِ فَاِنّا اَهلُ بَیتِ نَبِیکم‌مُحَمَّدٍ، وَ نَح نُ اَولَی النّاسِ بِاللّهِ وَ بِمُحَمَّدٍ (ص)، فَمَن حاجَّنِی فِی آدَمَ فَأَنَا اَولَی النّاسِ بِآدَمَ، وَ مَن حاجَّنِی فِی نُوحٍ فَأَنَا اَولَی النّاسِ بِنُوحٍ، وَ مَن حاجَّنِی فِی اِبراهیمَ فَأَنَا اَولَی النّاسِ بِاِبراهیمَ، وَ مَن حاجَّنِی فِی مُحَمَّدٍ فَأَنَا اَولَی النّاسِ بِمُحَمَّدٍ، وَ مَن حاجَّنِی فِی النَّبِیینَ فَأَنَا اَولَی النّاسِ بِالنَّبِیینَ، اَ لَیسَ اللّهُ یقُولُ فِی مُحکمِ کتابِه :(اِنَّ اللّهَ اصطَفی آدَمَ وَ نُوحآ وَ آلَ اِبراهیمَ وَ آلَ عِمرانَ عَلَی العالَمینَ É ذُرِّیهً بَعضُها مِن‌بَع ضٍ وَ اللّهُ سَمیعٌ عَلیمٌ)، فَأَنَا بَقِیهٌ مِن آدَمَ، وَ ذَخِیرَهٌ مِن نُوحٍ، وَ مُصطَفًی مِن‌اِب راهِیمَ، وَ صَفوَهٌ مِن مُحَمَّدٍ (ص).

امام لب به سخن گشوده و می‌فرماید: ما از خدا یاری می‌طلبیم، اگر کسی حرف مرا بپذیرد، من اهل بیت پیامبر (ص) هستم، در باره خدا و پیامبر (ص) از همه سزاوارترم که سخن بگویم، کسی که با من در باره آدم محاجه کند، که آدم که بود، من از همه سزاوارترم که آدم و نبوت آدم را بیان کنم،

کسی که با من در باره نوح محاجه کند، من از همه سزاوارترم که نوح را تبیین کنم و بیان نمایم، کسی که با من در باره ابراهیم احتجاج کند، من برای بیان ابراهیم و نبوت و دینش از همه سزاوارترم، کسی که با من در باره محمد (ص) احتجاج کند، من برای بیان آن حضرت از همه سزاوارترم، در باره پیامبران اگر کسی حرف و بحثی دارد از من بپرسد، من سزاوارترم که آن چه حقیقت است بگویم.

مگر نیست که خدا در قرآن فرمود، یعنی این که من به شما، ای دنیای بشریت می‌گویم: من سزاوارترم، این در قرآن هست، قرآن فرموده: (اِنَّ اللّهَ اصطَفی آدَمَ وَ نُوحآ وَ آلَ اِبراهیمَ وَ آلَ عِمرانَ عَلَی العالَمینَ É ذُرِّیهً بَعضُها مِن بَعضٍ وَ اللّهُ سَمیعٌ عَلیمٌ).

چون من مصطفی و برگزیده هستم، از ابراهیم و نوح و انبیاء و پیامبر اکرم(ص)، هر کس بخواهد در مورد سنت پیامبر (ص) با من احتجاج کند که سنت رسول الله (ص) چیست، من سزاواترین فرد به سخن گفتن هستم

 

یاری طلبیدن امام زمان (ع) از مردم

فَأَنشُدُ اللّهَ مَن سَمِعَ کلامِی الیومَ لَمّا بَلَّغَ الشّاهِدُ مِنکمُ الغائِبَ، وَ اَسأَلُکم بِحَقِّ اللّهِ وَ حَقِّ رَسُولِهِ وَ بِحَقِّی، فَاِنَّ لِی عَلَیکم حَقَّ القُربی مِن رَسُولِ اللّهِ اِلاّ اَعَنتُمُونَا، وَ مَنَعتُمُونا مِمَّن یظلِمُنا، فَقَد أُخِفنا وَ ظُلِمنا، وَ طُرِدنا مِن دِیارِنا وَ اَبنائِنا وَ بُغِی عَلَینا، وَ دُفِعنا عَن حَقِّنا، وَ افتَری اَهلُ الباطِلِ عَلَینا، فَاللّهَ اللّهَ فینا لا تَخذُلُونا وَ انصُرُونا ینصُرکمُ اللّهُ تَعالَی.

در مکه تکیه کرده به تمام دنیا می‌گوید، من قسم می‌دهم همه کسانی که سخن مرا می‌شنوند، آن که مرا می‌بیند و سخن مرا می‌شنود، به آن کسی که مرا نمی‌بیند و نشنیده بگوید.

شما را قسم می‌دهم به حق خدا و به حق رسول خدا، شما را قسم می‌دهم به حق خودم، چون من فرزند پیامبرم، و من بر شما حق دارم، حق

هدایت، حقی که پیامبر (ص) دارد، که مرا کمک کنید، و مرا باز دارید از ظالمان، نگذارید ظالمان به من ظلم کنند، مدد می‌طلبد و استمداد می‌طلبد از جامعه بشری، کمکم کنید.

جلوی هدایت نمودن ما را بستند، به ما ظلم کردند، خودشان راه را رفتند، و ما را خانه نشین کردند، و مظلوم شدیم، امیر المومنین (ع) آن چنان، امام حسن و امام حسین (ع) آن چنان، تمام آباء و اجدادم به این روزگار افتادند، شما را به خدا قسم می‌دهم ما را کوچک نکنید، ما را ذلیل نکنید، ما را یاری کنید، خدا یاریتان کند، از مردم استمداد می‌کند.

 

گرد هم آمدن یاران امام در یک لحظه

قالَ: فَیجمَعُ اللّهُ عَلَیهِ اَصحابَهُ ثَلاثَمِائَهٍ وَ ثَلاثَهَ عَشَرَ رَجُلا، وَ یجمَعُهُمُ اللّهُ لَهُ عَلَی غَیرِ میعادٍ، قَزَعآ کقَزَعِ الخَریفِ، وَ هِی یا جابِرُ الاَیهُ الَّتِی ذَکرَهَا اللّهُ فِی کتابِهِ:(اَینَ ما تَکونُوا یاتِ بِکمُ اللûّهُ جَمیعآ اِنَّ اللّûهَ عَلیû کلِّ شَیءٍ قَدیرٌ)، فَیبûایعُونَهُ بَینَ الرُّکنِ وَ المَقامِ، وَ مَعَهُ عَهدٌ مِن رَسُولِ اللّهِ (ص) قَد تَوارَثَتهُ الاَبناءُ عَنِ الاَباءِ.

وَ القائِمُ یا جابِرُ رَجُلٌ مِن وُلدِ الحُسَینِ (ع)، یصلِحُ اللّهُ لَهُ اَمرَهُ فِی لَیلَهٍ، فَما اَشکلَ عَلَی النّاسِ مِن ذَلِک یا جابِرُ، فَلا یشکلَنَّ عَلَیهِم وِلادَتُهُ مِن رَسُولِ اللّهِ وَ وِراثَتُهُ العُلَماءُ عالِمآ بَعدَ عالِمٍ، فَاِن اَشکلَ هذا کلُّهُ عَلَیهِم، فَاِنَّ الصَّوتَ مِنَ السَّمَاءِ لا یشکلُ عَلَیهِم اِذا نُودِی بِاسمِهِ وَ اسمِ اَبیهِ وَ أُمِّهِ».

در همان زمان از هر طرف هجوم می‌آورند، 313 نفر در همان لحظه وارد می‌شوند، خداوند همه را بدون قرار قبلی حاضر می‌کند، لحظه‌ای پیش می‌آید که آن لحظه همه جمع می‌شوند، ای جابر، این همان تاویل آیه قرآن است که: هر جا باشید خدا همه شما را خواهد آورد، با حضرت بین رکن و مقام بیعت می‌کنند، عهد و پیمانی از پیامبر (ص) با اوست، که امامان از پدران خود به ارث برده‌اند.

و ای جابر قائم (ع) مردی از فرزندان حسین (ع) است، و خدا فرمان قیامش را در شبی صادر می‌کند، ای جابر اگر کسی در مورد مهدی ما تردید دارد، ولادتش که مشکوک نیست، فرزند پیامبر (ص) است، نهمین فرزند حسین (ع) است، اینکه مشکوک نیست، مردم اگر باز شک کنند، ولی یک مرتبه شک تمام خواهد شد، ندای آسمانی بلند خواهد شد، به همه گوش‌ها خواهد رسید، صدایی در آسمان‌ها به گوش تمام جامعه بشریت خواهد رسید، و نام او و پدر و مادرش را بیان خواهد کرد، چنین روزی خواهد آمد».

 

لزوم اعتقاد کامل به برگزیده بودن امام زمان (ع)

این بیان امام باقر (ع) به جابر بود، این هم کلماتی بود که امام عصر ارواحنا له الفداء این گونه موجودیتش را اعلام می‌کند، با این بیان که مگر نشنیده‌اید خدا فرموده: (اِنَّ اللّهَ اصطَفی)، من انسان استثنائی هستم .

این معنا نشان می‌دهد در آن زمان افرادی به تردید خواهند افتاد، می‌فرماید: اگر باز ایرادی دارید در این که من ولی خدا و حجت خدا و مصطفی هستم، معلوم است که من اولاد پیامبرم (ص)، اولاد ائمه هدی (عع) هستم، فرزند حضرت عسکری (ع) هستم، اگر باز تردیدی دارید، این تردید رفع خواهد شد، با آن ندای آسمانی، در آن ندای آسمانی که تردید نخواهید کرد.

این بیان از امام باقر (ع) و نظیر این بیان‌ها برای ما هم هست، یعنی ما تردید نکنیم، نگوییم چطور می‌شود یک نفر مصطفی باشد، چطور می‌شود یک نفر این قدر فوق العاده باشد، که در سال 255 هجری قمری تولد می‌یابد، نزدیک به 12 قرن است که پس پرده غیب است، و حاضر و حی است، و ناظر اعمال ماست، این تردید برای چیست، آن زمان هم اگر تردید کنند ، آن صیحه آسمانی تردیدها را بر طرف می‌کند.

 

 اشعاری پیرامون توجّه به قدرت الهی در امور

باید معتقد بود خدای متعال عالم را چنین آفریده، این ابیات شاید به همین جا مناسبت داشته باشد، می‌گوید:

ما کجا بودیم که آن دیان دین         عقل می‌کارید اندر آب و طین

چون همی کرد از عدم گردون پدید         وین بساط خاک را می‌گسترید

ز اختران می‌ساخت او مصباح‌ها         وز طبایع قبل با مفتاح‌ها

ما کجا بودیم که خدا در این آب و خاک و گل عقل کارید، نگاه کنید قدرت خدا را ببینید.

چطور از عدم وجود پیدا کرد، این را فکر نکردید، اگر نگاه کنیم به این عالم مرتبآ قدرت خدا را می‌بینیم، پس چرا شک کنیم.

توجّه کنید که اختران را چراغ‌های آسمان قرار داد، بله، خدا در طبیعت قفل زد، قفل ماده، قفل طبیعت، ولی کلید هم گذاشت، طبیعت بدون آن که توجّه به خدا بکند، نمی‌کند، ولی کلید می‌خواهد، آن کلید کلید عقل و فطرت است، اگر آن باشد آن وقت قدرت خدا را می‌بینیم.

از همین خاک و گل، از همین طبیعت، عقل و فطرت کارید، اگر به طبیعت نگاه کنیم، به جسم و بدن و چشم و گوش و ظاهر آدم‌ها نگاه کنیم، می‌بینیم همه قفل است، همه بسته است، راه حق و خیر را نمی‌بینیم، راه صداقت، تقوی و خداپرستی را نمی بینیم، لذا می‌رویم در همان لجن آب و گل، در همان حیوانیت و زشتی‌ها، ولی اگر در کنار آن قفل‌ها کلیدها را برداریم، و باز کنیم، به غیب راه پیدا می‌کنیم، آن وقت حقایق روشن می‌شود.

 

آدم اصطرلاب اوصاف علوست         وصف آدم مظهر آیات اوست

هر چه در وی می‌نماید عکس اوست         همچو عکس ماه اندر آب جوست

اصطرلاب چیزی است که در ستاره‌شناسی به کار می‌برند، و ستارگان را رصد می‌کنند، می‌گوید: یک اصطرلاب عالم غیب هم هست، که آن

اصطرلاب در این نیست که آسمان‌ها را ببیند، بلکه غیب عالم را می‌بیند، کیست که غیب عالم را می‌بیند، آن دیگر اصطرلاب ماده نیست، طبیعت و ستاره نیست، پس او کیست؟

امام زمان ارواحنا له الفداء آیه اصطفاء را تلاوت می‌کند، می‌گوید ما مصطفی هستیم، شما به این آیه بنگرید، ببینید چه انسان‌هایی استثناء هستند، و چگونه تحول جهانی انجام می‌شود.

 

لزوم به کارگیری عقل و فطرت و دوری از گناه برای توجّه بیشتر به امام (ع)

بنابر این اگر ما که انسان هستیم عقل و فطرت را به کار بگیریم، توجّه می‌کنیم که در جهان انسان‌های استثنائی وجود دارد، این‌ها برای هدایت و نشان داده راه هدایت آمده اند، این اساس است، حضرت هم استمداد می‌کند از دنیای آن زمان که دنیای ماده است، و ظلم حاکم است، حضرت استمداد می‌کند، می‌گوید توجّه کنید ببینید.

البته زمان ظهور حضرت چراغ‌های الهی خیلی روشن خواهد بود، هم چون ندای آسمانی که می‌گوید: او مهدی است، فرزند حضرت عسکری(ع) و نرجس است، این ندا بلند شود گوش‌ها را پر می‌کند، ولی قبل از آن هم ما باید توجّه کنیم و راه را از دست ندهیم، بدانیم که یک چنین روزی خواهد بود.

خلاصه بحث این است که قرآن می‌فرماید به مصطفی‌های خلقت و برگزیدگان خلقت توجّه کنید، امام باقر (ع) می‌فرماید: امام زمان (ع) می‌فرماید: من مصطفی هستم، (ذُرِّیهً بَعضُها مِن بَعضٍ) من هستم، تنها فرزند و مصطفی من هستم.

باید این اعتقاد باشد، این راه را برویم، به گناهکار نگاه نکنیم، به شهوات نگاه نکنیم، به این که اشخاصی در دنیا برای رسیدن به دنیا زرنگی‌ها می‌کنند نگاه نکنیم، راه عقل را برویم، راه فطرت را برویم.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

دیدگاه‌ خود را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

به بالای صفحه بردن